Ailurofilia
Ailurofilia, czyli historyjka o człowieku, który stracił władzę we własnym domu
Ailurofilia. Brzmi poważnie, prawda? Jak nazwa rzadkiej przypadłości, którą lekarz zapisuje w dokumentacji, a pacjent na wszelki wypadek nie zagląda do Internetu. Tymczasem to po prostu miłość do kotów. Choć słowo „po prostu” jest tutaj wyjątkowo nie na miejscu. Bo jeśli ktoś uważa, że miłość do kota kończy się na głaskaniu futerka i napełnianiu miski, najwyraźniej nigdy nie miał okazji zostać przez kota odpowiednio przeszkolony.
Ailurofilia to stan, w którym człowiek zaczyna prowadzić z kotem poważne rozmowy. Pyta, jak minął dzień, czy dobrze spał, czy ma ochotę na obiad i dlaczego znowu patrzy na niego w taki sposób. Co prawda odpowiedzi bywają lakoniczne, a niektóre ograniczają się do miauknięcia, mruknięcia albo demonstracyjnego odwrócenia ogona, ale przecież nie każdy musi być rozmowny. Zwłaszcza jeśli jest przekonany, że jego rozmówca i tak wszystko zrozumie.
Z czasem pojawiają się kolejne objawy. Kupujesz kotu zabawki, których nie potrzebuje, bo znacznie większe zainteresowanie wzbudza pudełko, w którym zostały dostarczone. Wydajesz pieniądze na eleganckie legowisko, po czym odkrywasz, że najlepszym miejscem do spania jest twoja poduszka. Nabywasz drapak, a kot postanawia sprawdzić, czy tapicerowany fotel nie został przypadkiem stworzony właśnie dla niego.
Robisz setki zdjęć swojemu pupilowi. Na jednym śpi, na drugim śpi nieco inaczej, na trzecim śpi z miną, która sugeruje, że właśnie rozwiązał wszystkie problemy świata i nie zamierza się dzielić wynikami. Mimo to każde zdjęcie jest wyjątkowe. Przynajmniej dla ciebie. Rodzina i znajomi mogą mieć na ten temat nieco odmienne zdanie, zwłaszcza gdy po raz kolejny oglądają galerię przedstawiającą kota w pięciu różnych odsłonach tej samej drzemki.
A potem przychodzi noc.
Właśnie wtedy okazuje się, że łóżko, które przez lata służyło człowiekowi do odpoczynku, zostało przejęte przez futrzastego lokatora. Kot zajmuje środek materaca, rozciąga się w poprzek i przyjmuje pozycję, której nie powstydziłby się najbardziej doświadczony akrobata. Ty natomiast przesuwasz się coraz bliżej krawędzi. Najpierw o kilka centymetrów, potem o kolejne. W końcu śpisz na skrawku własnego łóżka, zastanawiając się, czy przypadkiem nie powinieneś kupić sobie drugiego.
Nie robisz tego jednak, bo przecież książę lub królowa musi mieć odpowiednie warunki. A jeśli kot postanowi w środku nocy sprawdzić, czy twoja twarz nadaje się do deptania, nie protestujesz. Przecież to tylko wyraz zainteresowania. Być może nawet czułości. W każdym razie nie warto ryzykować, że obrazi się na cały dzień.
Ailurofilia ma również swoją stronę emocjonalną. Wystarczy mruczenie, ciepłe futerko pod dłonią albo spojrzenie, które potrafi poprawić nawet najgorszy dzień. Kot nie musi wygłaszać przemówień motywacyjnych, znać twoich problemów ani udzielać dobrych rad. Czasami wystarczy, że pojawi się obok, usiądzie na kolanach i zacznie mruczeć. I nagle świat staje się nieco bardziej znośny.
Oczywiście nie należy zapominać, że kot potrafi również skutecznie przetestować ludzką cierpliwość. Zrzuci coś z półki, obudzi cię o świcie, odmówi jedzenia, które jeszcze wczoraj uznawał za przysmak, a następnie zażąda dokładnie tego samego, co przed chwilą odrzucił. Możesz próbować tłumaczyć, negocjować, przekonywać. Ale prędzej czy później zrozumiesz, że w tej relacji argumenty człowieka mają ograniczoną wartość.
Ailurofilia nie jest więc zwykłą sympatią do zwierząt. To szczególny sposób patrzenia na świat, w którym kot ma swoje miejsce, swoje prawa i swoje niepodważalne argumenty. Człowiek może mieć pracę, obowiązki, plany i ambicje, ale kiedy kot postanowi usiąść na klawiaturze, wszystkie te sprawy nagle stają się mniej pilne.
Przyznaj się zatem: ile razy dziennie rozmawiasz ze swoim kotem, jakby był człowiekiem? Ile razy pytasz go o zdanie, choć doskonale wiesz, że decyzja i tak będzie należała do niego? I czy zdarza ci się przepraszać kota, kiedy przypadkiem przesuniesz go z miejsca, które właśnie uznał za swoje?
Jeśli odpowiedź brzmi „częściej, niż chciałbym przyznać”, nie ma powodu do niepokoju. To tylko ailurofilia. Można z nią żyć, choć trzeba się liczyć z pewnymi niedogodnościami. Na przykład z tym, że człowiek coraz częściej mówi do kota, a coraz rzadziej pyta innych ludzi o zdanie.
A najciekawsze jest to, że ailurofilia zaczyna się od przekonania, iż człowiek przygarnia kota. Dopiero później odkrywa, że to kot przygarnął człowieka. Na własność. Bez okresu próbnego, bez możliwości reklamacji i bez prawa do wypowiedzenia umowy.
Bo w domu ailurofila kot nie jest zwierzęciem domowym. Jest domownikiem. Człowiek natomiast pełni funkcję personelu, dostawcy żywności, ogrzewania, rozrywki i sprzątania. A kiedy wszystko działa zgodnie z oczekiwaniami, kot łaskawie pozwala mu mieszkać pod jednym dachem.
I to właśnie nazywamy miłością. Kot ma jednak na ten temat nieco inne zdanie. Dla niego to po prostu dobrze zorganizowane gospodarstwo domowe, w którym człowiek zapewnia obsługę, wyżywienie, rozrywkę i pełen serwis sprzątający.
A co, jeśli masz więcej niż jednego kota? Cóż, zaczyna się robić epidemicznie. Dwa koty to już ognisko zakażenia, trzy – sytuacja wymykająca się spod kontroli, a powyżej pięciu? To istna pandemia! Co gorsza, nie wynaleziono jeszcze szczepionki. A nawet gdyby ją wynaleziono, żaden rozsądny kociarz nie zgłosiłby się na szczepienie!
Stary Lubosz, listopada 2026r. Roman Grabara
