Umbriaga – kot żeglarz, potomek Wikingów
Umbriaga – kot żeglarz, potomek Wikingów
Wikingowie znani byli z zamiłowania do żeglarstwa, wojen mniejszych lub większych, z odkrywania tego, co nieznane. Słynęli z niesłychanej wprost odwagi w podróżowaniu po nieznanych akwenach. Zasiedlili nawet Grenlandię oraz na kilka wieków przed Kolumbem odkryli Amerykę. Ich śmigłe łodzie wzbudzały popłoch na wielu europejskich rzekach, a wikińscy woje zaciągali się nawet do służby w rejonie Morza Śródziemnego i nie tylko. W czasie podróży towarzyszyły im często koty. Zwierzęta przede wszystkim miały za zadanie ochronę zapasów żywności przed gryzoniami. Wikingowie przede wszystkim cenili koty rude. Uważali tę odmianę barwną za niezwykle łowną, odważną i odporną. Może widzieli w nich, co nie jest wykluczone, nawet samych siebie. Zanim wikińscy żeglarze zdecydowali się na dalekie podróże, skutecznie zdominowali krainy leżące bliżej ich rodzinnych stron. Między innymi siali popłoch w osadach im najbliższych, między innymi w rejonie Morza Bałtyckiego. Według niektórych źródeł Wikingowie założyli lub podbili i się osiedlili na wyspie Wolin w potężnej warowni Jomsborg. Wraz z nimi przybyły zwierzęta, w tym koty, a niektóre zapewne rude. Z Wolina do Zalewu Szczecińskiego i współczesnego Szczecina nie jest ostatecznie zbyt daleko. Pod koniec lat 40-tych XX wieku na przystani żeglarskiej Akademickiego Klubu Żeglarskiego pojawił się rudy kocur. Zaskarbił sobie przyjaźń żeglarskiej braci niezwykle przyjaznym usposobieniem i zamiłowaniem do żeglugi. Pewnym zaskoczeniem był jego udział w pierwszym rejsie po Jeziorze Dąbskim, trochę prześmiewczo nazywanym morzem(Mare Dambiensis). W tamtym okresie żeglowanie w wielu miejscach było zabronione z uwagi na bliskość granicy z Niemiecką Republiką Demokratyczną. Kto i w jakich okolicznościach nazwał rudzielca Umbriagą tego nie wiadomo. Przetrwały do naszych czasów informacje jakoby był tak zapalonym żeglarzem, że kiedy tylko widział kogoś wodującego obiekt pływacki to zaraz na niego wskakiwał z pysznie zadartą kitą, czyli ogonem. Nie straszne mu były fale, czasami silne bujanie czy porywy wiatru. Pływał na wielu jednostkach. W przekazach jachty, na których bywał Umbriaga, są nawet wymieniane z nazwy. Na początku lat 50-tych ubiegłego stulecia odbywał rejs po Jeziorze Dąbskim. Żeglarze przybili do wyspy Dębina i zeszli na ląd. Kocur również im towarzyszył w tej lądowej eskapadzie. Od tego momentu wszelki ślad po nim zaginął, pomimo wielokrotnie podejmowanych prób jego odnalezienia. Jednak o kocie-żeglarzu nie zapomniano. Jego imieniem nazwano część wyspy Dębina, a także jeden z nurtów Odry. Umbriaga stał się bohaterem trzech szant żeglarskich, jak również jego przygody opisano w bajce dla dzieci „Przygody kota Umbriagi”. Od 2016 roku przyznaje się dzieciom oraz placówkom oświatowym nagrody żeglarskie imienia Kota Umbriagi. W 2018 roku w Alei Żeglarzy w Szczecinie odsłonięto pomnik niezwykłego kota. Kota – żeglarza, w którego żyłach mogła płynąć krew nieustraszonych wikińskich rudych kotów.
Stary Lubosz, luty 2025r Roman Grabara
