Tego nie robi się kotu…
Tego nie robi się kotu…
W 2010 roku w wielkopolskim Kórniku oddano do użytku promenadę imienia Wisławy Szymborskiej.
Ciągnie się ona na długości niemal trzech kilometrów wzdłuż jeziora i sprzyja zarówno spokojnym spacerom, jak i bardziej aktywnemu wypoczynkowi — na rowerze czy biegiem. Uważny przechodzień bez trudu dostrzeże znaki pamięci poświęcone noblistce. Wystarczy na chwilę się zatrzymać, by zetknąć się z fragmentami jej twórczości i spróbować odczytać myśli, które poetka zostawiła między słowami.
W centralnym punkcie promenady znajduje się ławeczka poświęcona Wisławie Szymborskiej.
Na jej siedzisku, na strofach wiersza Kot w pustym mieszkaniu, przycupnął sam bohater utworu. Autorka stoi na drugim krańcu ławki i spogląda w jego stronę.
Kot jednak odwrócony jest do niej tyłem, z obrażonym wyrazem pyszczka, jakby w milczeniu manifestował swój stosunek do świata — i do tego, co się wydarzyło.
Trudno przejść obok tej sceny obojętnie. Warto się zatrzymać i spróbować wczuć w atmosferę, którą poetka chciała przekazać: cichą opowieść o stracie, smutku i nieuchronnym przemijaniu.
Nie umiera się tak po prostu, zwłaszcza jeśli ma się kota. To coś, czego nie powinno się robić zwierzęciu, które zostaje samo w pustym mieszkaniu i nie wie, co począć z nagłą ciszą.
Kot chodzi po kątach, wspina się na ściany, ociera o meble, jakby chciał sprawdzić, czy wszystko nadal istnieje. Niby nic się nie zmieniło — krzesła stoją tam, gdzie stały, drzwi są na swoim miejscu — a jednak coś się nie zgadza.
Wieczorami lampa nie zapala się już o tej porze co dawniej. Na schodach słychać kroki, ale to nie te kroki. Ręka, która kładzie rybę na talerzyk, nie jest tą samą ręką. Coś nie zaczyna się wtedy, kiedy powinno, i coś nie odbywa się tak, jak zawsze się odbywało. Ktoś tutaj był — długo był — a potem nagle zniknął i teraz uparcie go nie ma.
Kot zaczyna szukać. Zagląda do wszystkich szaf, przebiega półki, wciska się pod dywan. Sprawdza każdy zakamarek, jakby nieobecność dało się znaleźć między rzeczami. Łamie zakazy, rozrzuca papiery, robi wszystko, co możliwe, by przywrócić dawny porządek. A kiedy już nie ma nic więcej do sprawdzenia, pozostaje tylko spać i czekać. Czekanie też jest czynnością — jest nadzieją.
Stary Lubosz, styczeń 2026r Roman Grabara
