Kotu niewiele potrzeba
Kotu niewiele potrzeba
Zainspirowany wierszem Franciszka Klimka „Czego potrzeba kotu”, autor dedykuje ten utwór Szanownemu Jubilatowi, składając najserdeczniejsze życzenia zdrowia, pogody ducha oraz wszelkiej pomyślności z okazji 92. urodzin.
Pewien kot mieszkał w przytulnym domu wraz z rodziną, która początkowo była przekonana, że opieka nad zwierzęciem nie jest szczególnie skomplikowana. Sam kot również sprawiał wrażenie stworzenia niezwykle skromnego. Nie marzył o pałacu ani o prywatnym lokaju. Wystarczało mu podobno tylko kilka drobiazgów.
W niedzielę oczekiwał głaskania. Nie było to jednak zwykłe głaskanie. Musiało odbywać się w odpowiednim tempie, najlepiej wtedy, gdy akurat miał na to ochotę. Jeśli człowiek przestawał zbyt wcześnie, kot patrzył na niego takim wzrokiem, jakby właśnie popełnił poważny błąd życiowy.
W poniedziałki, wtorki i środy przychodziła pora na drapanie pod brodą. Kot zjawiał się wtedy nagle i bez zapowiedzi. Potrafił wskoczyć na kolana podczas odrabiania lekcji, czytania książki albo jedzenia kolacji. Gdy tylko uznał, że broda została podrapana wystarczająco długo, odchodził bez słowa podziękowania, jak prawdziwy arystokrata przyzwyczajony do obsługi.
Czwartki, piątki i soboty przeznaczone były na zabawę. W tych dniach kot przypominał raczej sportowca niż leniwego domownika. Pędził za piłeczkami, polował na sznurki, atakował papierowe kulki i prowadził zacięte pojedynki z niewidzialnymi przeciwnikami mieszkającymi pod kanapą. Nikt nigdy nie widział tych przeciwników, ale sądząc po zaangażowaniu kota, musieli być wyjątkowo groźni.
Oprócz tego kot miał jeszcze kilka skromnych życzeń. Jego miseczka powinna być pełna. Najlepiej zawsze. Gdy pojawiało się w niej dno, zachowywał się tak, jakby właśnie nadeszły bardzo trudne czasy. Siadał obok i patrzył z wyrzutem na wszystkich domowników. Wyglądał przy tym na zwierzę, które nie jadło od co najmniej miesiąca, choć ostatni posiłek zjadło dziesięć minut wcześniej.
Kot lubił także mieć pewność, że nikt go nikomu nie odda. Dlatego regularnie sprawdzał, czy wszyscy członkowie rodziny są na swoich miejscach. Towarzyszył im podczas oglądania telewizji, pracy przy komputerze i odpoczynku. Czasami nawet pomagał w nauce, kładąc się dokładnie na otwartym zeszycie. Uważał najwyraźniej, że jego obecność jest ważniejsza od matematyki.
Z biegiem czasu okazało się również, że kot bardzo chętnie bierze udział w zarządzaniu domem. Kontrolował, które drzwi mają być otwarte, a które zamknięte. Domagał się wpuszczenia do pokoju, po czym po chwili chciał z niego wyjść. Następnie zmieniał zdanie i wracał. Tę czynność potrafił powtarzać wiele razy, dzięki czemu wszyscy mieszkańcy utrzymywali doskonałą kondycję fizyczną.
Najbardziej zadziwiające było jednak to, że nikt nie miał mu tego za złe. Przeciwnie — im dłużej mieszkał z rodziną, tym bardziej stawał się jej ważną częścią. Jego zabawne pomysły rozśmieszały domowników nawet w pochmurne dni. Jego mruczenie uspokajało po trudnych chwilach, a codzienna opieka nad nim uczyła cierpliwości, troski i odpowiedzialności.
Po latach wszyscy zgodnie przyznawali, że kot rzeczywiście potrzebował niewiele. Trochę głaskania, trochę zabawy, pełnej miseczki, odrobiny miłości i prawa do rządzenia całym domem. A w zamian dawał coś znacznie większego — radość, przywiązanie i mnóstwo powodów do śmiechu.
Tak właśnie działa kocie „niewiele”. Zaczyna się od jednego małego kota, a kończy na tym, że cała rodzina mieszka w jego domu i z dumą nazywa go swoim pupilem.
Czy macie podobne spostrzeżenia?
Stary Lubosz, październik 2026r Roman Grabara
