KOTkrywcy Ameryki (część trzecia)
KOTkrywcy Ameryki (część trzecia)
Wydaje się, że XVI i XVII wiek odegrały kluczową rolę w kolonizacji obu kontynentów amerykańskich. Hiszpanie skoncentrowali swoje działania przede wszystkim w Ameryce Środkowej i Południowej, podczas gdy północna część kontynentu stała się domeną Anglików i Francuzów. Na południu hiszpańscy zdobywcy musieli jednak rywalizować z Portugalczykami o wpływy i nowe terytoria.
O ile w XVI wieku Anglia i Francja dość ostrożnie badały możliwości ekspansji w Nowym Świecie, o tyle następne stulecie przyniosło gwałtowny rozwój kolonializmu. Coraz liczniejsze rzesze żeglarzy, odkrywców, kupców i awanturników przybywały na wschodnie wybrzeża Ameryki Północnej. Ich śladem podążali osadnicy, początkowo nieliczni, lecz z każdym dziesięcioleciem coraz liczniejsi. Rosło również zainteresowanie gospodarczym wykorzystaniem bogactw północnoamerykańskich ziem.
Do historii przeszedł rejs niewielkiego galeonu „Mayflower”, który w 1620 roku wyruszył do Ameryki ze 102 osobami na pokładzie oraz znacznym dobytkiem, obejmującym również zwierzęta gospodarskie. Po trwającej ponad dwa miesiące, niezwykle burzliwej podróży, naznaczonej sztormami i porywistymi wiatrami, osadnicy ostatecznie dotarli do wybrzeży Nowej Anglii.
Wraz z marynarzami i osadnikami z Europy do Nowego Świata trafiały rozmaite towary, zwierzęta hodowlane, a także koty. Według przekazów marynarze szczególną estymą darzyli długowłose koty w typie tureckiej angory. Cenili je za odporność na trudy morskich podróży oraz wyjątkową sprawność w tępieniu gryzoni, które stanowiły prawdziwą plagę na pokładach statków. Należy jednak pamiętać, że aż do początków XX wieku w Europie określenia „kot angorski” i „kot perski” były często stosowane zamiennie. Z tego względu w dawnych źródłach nie zawsze można jednoznacznie ustalić, do której z tych ras odnoszą się poszczególne wzmianki.
Zgodnie z jedną z popularnych opowieści, w okresie rewolucji francuskiej Ameryka stała się schronieniem dla części francuskiej arystokracji i duchowieństwa, uciekających przed prześladowaniami. Według tej relacji przygotowano również plan ewakuacji rodziny królewskiej. Na pokład statku miały trafić nie tylko najcenniejsze kosztowności, lecz także ukochane białe koty perskie królowej Marii Antoniny. Ostatecznie plan ucieczki zakończył się niepowodzeniem – królowa nie zdołała opuścić Francji i w 1793 roku została stracona. Według legendy koty miały jednak dotrzeć do Ameryki, gdzie dały początek populacji długowłosych kotów, które później wiązano z pochodzeniem rasy maine coon. Historia ta pozostaje jednak jedną z wielu hipotez i nie znajduje jednoznacznego potwierdzenia w źródłach historycznych.
Faktem jest jednak, że około sześćdziesiąt lat później lokalna prasa w stanie Maine zaczęła publikować wzmianki o niezwykle wyglądających kotach zamieszkujących ten region. Zwracano uwagę na ich imponujące rozmiary, długą, gęstą sierść oraz puszyste ogony, które odróżniały je od większości znanych wówczas kotów domowych. Choć doniesienia te nie rozstrzygają kwestii pochodzenia rasy, stanowią jedne z najwcześniejszych udokumentowanych świadectw obecności charakterystycznych długowłosych kotów na północno-wschodnim wybrzeżu Stanów Zjednoczonych.
Zatem skąd wywodzą się maine coony? Odpowiedź na to pytanie nie jest ani prosta, ani jednoznaczna. Na przestrzeni lat powstało wiele hipotez próbujących wyjaśnić ich pochodzenie, a niemal każdej z nich towarzyszą wątpliwości i pytania, na które do dziś nie udało się udzielić ostatecznej odpowiedzi. Dostępne źródła przedstawiają liczne, często wzajemnie wykluczające się teorie – od legend o kotach Marii Antoniny, przez opowieści o wikińskich wyprawach, aż po bardziej prawdopodobne wyjaśnienia oparte na historii kolonizacji Ameryki Północnej.
Jedno wydaje się jednak niemal pewne – przodkami współczesnych maine coonów były koty, które wraz z europejskimi żeglarzami, kupcami i osadnikami dotarły do Ameryki Północnej. To właśnie ci niepozorni „koci odkrywcy” Nowego Świata dali początek populacji, która przez kolejne stulecia, pod wpływem surowego klimatu Nowej Anglii i naturalnej selekcji, wykształciła cechy charakterystyczne dla jednej z najbardziej rozpoznawalnych ras kotów na świecie.
Stary Lubosz, lipiec 2026r Roman Grabara
