Pierwsza wystawa FIFe w Stanach Zjednoczonych
Pierwsza wystawa FIFe w Stanach Zjednoczonych
Ameryki Północnej
Nie tak dawno świat felinologiczny obiegła wiadomość, że w Stanach Zjednoczonych powołano pierwszy klub felinologiczny działający pod auspicjami Międzynarodowej Federacji Felinologicznej FIFe.
Jeszcze ciekawsza była jednak informacja, że American Cat Club — bo pod taką nazwą występuje ten klub — zorganizował pierwszą w Stanach Zjednoczonych wystawę kotów rasowych według zasad FIFe.
Z pewnością niejeden bywalec wystaw z ciekawością zajrzałby za kulisy tego wydarzenia. Wystawa odbyła się w dniach 26–27 września w Houston i już sam fakt, że była pierwszą tego rodzaju imprezą w USA, czyni ją wydarzeniem szczególnym. Tym bardziej że nie zabrakło na niej również całkiem pokaźnych polskich akcentów.
Może więc spróbujmy nieco zaspokoić tę ciekawość i zajrzeć za wystawowe kulisy. Zacznijmy jednak od początku — od przygotowań do wystawy.
Sam jestem ciekaw, czy tę pierwszą wystawę FIFe na północnoamerykańskim kontynencie można podsumować jednym z dwóch polskich powiedzeń: „pierwsze koty za płoty” czy może raczej „pierwsze śliwki robaczywki”. A może żadnym z nich?
Zobaczmy, jak wyglądało to w praktyce.
Najpierw na stronie klubu zamieszczono informacje dotyczące wystawy, wraz z przepisami wystawowymi oraz zasadami zgłaszania kotów. Wymagany był rodowód, przy czym zastosowano dość łagodne wymagania — tożsame jednak z tymi, które znamy z naszych wystaw.
Ciekawie brzmi użyte przez organizatorów określenie „otwarte drzwi”. My zapewne określilibyśmy je nieco bardziej formalnie jako akceptację rodowodów honorowanych przez World Cat Congress. Samo określenie jest jednak zdecydowanie bardziej obrazowe i chyba dobrze oddaje intencję organizatorów.
Dla polskiego wystawcy z pewnością zaskakująca mogła być natomiast opłata za dodatkowe miejsce przeznaczone do przygotowania kota, a także opłata za — jak można przypuszczać — specjalnie wydzielone miejsce o ograniczonej dostępności. No cóż… najwyraźniej komfort w USA ma swoją cenę.
Wprowadzono również zachętę dla wystawców, którzy zgłosili koty odpowiednio wcześniej. Otrzymywali oni znaczący upust w wysokości 30 dolarów. W przypadku jednego kota oznaczało to obniżenie podstawowej opłaty o niemal 40 procent. Oczywiście przewidziano także zniżki dla wystawców zgłaszających więcej niż jednego kota. Na wystawę należało przyjechać z własną klatką.
My mamy znacznie dłuższą historię organizowania wystaw kotów rasowych, dlatego pewne rozwiązania stosowane w Houston mogą wydawać się nam nieco egzotyczne. Właśnie takie różnice są jednak szczególnie ciekawe, kiedy możemy zajrzeć za kulisy wystawy odbywającej się po drugiej stronie Atlantyku.
Bardzo dobrą inicjatywą było przygotowanie i wyemitowanie nagrania zatytułowanego „Prezentacja ras”. I właśnie tutaj po raz pierwszy spotykamy się z wyraźnymi polskimi akcentami.
W przygotowanym materiale widzimy kilkoro — może pięcioro, a może nawet więcej — polskich stewardów, którzy wzorcowo prezentują poszczególne rasy. Dla wystawców nieobytych jeszcze z prawidłową prezentacją kota z pewnością był to materiał o dużej wartości edukacyjnej. Pokazywał nie tylko, jak prawidłowo zaprezentować kota, ale również, jak zrobić to w sposób profesjonalny i zgodny z zasadami wystawiennictwa.
A nam pozostaje tylko miło połechtać polską dumę. Okazuje się bowiem, że nawet za oceanem polscy stewardzi mogą być przykładem tego, jak wygląda dobra szkoła stewardowania.
No cóż… kiedy widzi się rodaków prezentujących rasy na drugim końcu świata, ręce same składają się do oklasków!
Również przeprowadzono szeroko zakrojoną kampanię informacyjną dotyczącą zasad obowiązujących w FIFe.
Kolejnymi polskimi akcentami byli sędzia wszystkich kategorii — Sebastian Pruchniak — oraz Izabela Zadykowicz, która tym razem wcieliła się w rolę stewardki.
Jak widać, polska reprezentacja za oceanem nie ograniczała się wyłącznie do materiału szkoleniowego. Tym razem naszych rodaków mogliśmy zobaczyć już bezpośrednio przy pracy — po dwóch stronach sędziowskiego stołu. Ale to nie wszystko.
Na wystawę zgłoszono 89 kotów reprezentujących 16 ras oraz jednego kota domowego. Zastanawiać może fakt, że spośród ras wywodzących się ze Stanów Zjednoczonych zaprezentowano jedynie ragdolle, maine coony, bengale, selkirk rexy i balijskie — choć w przypadku tych ostatnich można oczywiście dyskutować, czy rzeczywiście należy zaliczać je do tej grupy.
Poza wystawcami ze Stanów Zjednoczonych swoje koty zgłosili również hodowcy z Brazylii i Meksyku. Gdyby jednak dokładniej przyjrzeć się rodowodom prezentowanych kotów, obraz wystawy okazałby się znacznie bardziej międzynarodowy. Obok przodków pochodzących z obu Ameryk znajdziemy w nich bowiem wiele kotów o europejskim pochodzeniu. Jak widać, kocie genealogie potrafią być znacznie bardziej skomplikowane niż sugerowałoby miejsce, w którym ich właściciel zgłosił kota na wystawę.
Niespodzianką była z pewnością bardzo skromna reprezentacja bengali. Na wystawie pojawiły się zaledwie dwa koty tej rasy, a co ciekawsze — oba posiadały hiszpańskie rodowody. Jak widać, nawet na amerykańskiej wystawie amerykańskie koty niekoniecznie muszą grać pierwsze skrzypce.
Wśród kotów kategorii IV rywalizowała natomiast koteczka syjamska z polskiej hodowli PL*Wakaro Karoliny Wajdy. Swój wystawowy weekend zakończyła z tytułem Championa FIFe. Gratulacje należą się więc zarówno właścicielce, jak i hodowczyni — polski akcent po raz kolejny okazał się nie tylko widoczny, ale i bardzo konkretny!
W kategorii II nasza rodaczka, Izabela Feo, zaprezentowała natomiast maine coona — kastratkę z włoskim rodowodem. Kotka otrzymała trzy certyfikaty na Premiora, a ponadto aż trzykrotnie została nominowana do Best in Show. Pełniła również funkcję vce szefa stewardów. To niewątpliwie kolejny powód do satysfakcji. A skoro o polskich akcentach mowa, pojawił się jeszcze jeden — szczególnie miły, bo tym razem nie za sprawą kota, lecz… mebli dla kotów. Jednym ze sponsorów wystawy była bowiem nasza rodzima firma Praska, producent designerskich mebli dla kocich domowników.
Czyżby zatem była to pierwsza próba podboju amerykańskiego rynku? Jeśli tak, pozostaje tylko mocno trzymać kciuki! Kocie meble znad Wisły ruszają za ocean — a to już całkiem ciekawy kierunek felinologicznej ekspansji.
Kilka słów warto poświęcić samej organizacji i przebiegowi wystawy. Są to oczywiście wyłącznie moje autorskie spostrzeżenia, poczynione na podstawie analizy katalogu wystawowego.
W sobotę koty rywalizowały dwukrotnie — raz na ringu oznaczonym kolorem niebieskim, a następnie na ringu różowym. Na każdym z nich oceniało je troje sędziów. W niedzielę organizacja wyglądała już nieco inaczej. Sędziowanie odbywało się tylko na jednym, zielonym ringu, na którym pracowało pięcioro jurorów.
Ciekawostką jest również sam status wystawy. Mimo stosunkowo niewielkiej liczby zgłoszonych kotów miała ona rangę wystawy międzynarodowej. American Cat Club jako klub objęty patronatem FIFe skorzystał z przywileju określonego w załączniku nr 1 do Regulaminu wystawowego. W takim przypadku wymagane jest zgłoszenie co najmniej 80 kotów.
Sądząc po dostępnym materiale fotograficznym, organizatorzy wykonali naprawdę fantastyczną pracę, jeśli chodzi o oprawę wizualną wystawy. Wystawca, zanim jeszcze przekroczył próg sali wystawowej, musiał poczuć, że trafia na wydarzenie inne niż wszystkie. Już samo wejście do sali przykuwało uwagę — jego wystrój był wręcz majestatyczny i od razu budował atmosferę wyjątkowego wydarzenia.
W oczy rzucała się również oficjalna ścianka organizatora, efektownie podświetlona i opatrzona wielkimi napisami. Wszystko było przemyślane tak, aby nie pozostawić żadnych wątpliwości, kto jest gospodarzem tego historycznego wydarzenia.
Na szczególną uwagę zasługiwały także przygotowane przez organizatorów medale dla kotów nominowanych do BIS oraz wyróżnionych tytułem BIV. Jeszcze bardziej efektownie prezentowały się pamiątkowe statuetki dla zwycięzców BIS, Best in Category oraz Best of Best. Wśród nich szczególnie interesująco wyglądały te opatrzone nazwą „Crystal Award”.
Warto przy tym wyjaśnić, że „Crystal Award” była nagrodą zarezerwowaną wyłącznie dla kotów amerykańskich, zarejestrowanych w klubie organizatora. Taka decyzja z pewnością się opłaciła — w sobotę liczba członków ACC wzrosła o ponad 50 procent!
Każdy z czterech sędziów wybierał najlepszego kota w swojej kategorii, a następnie piąta sędzia, Caroline Stoa, spośród zwycięzców BIC wskazała jednego kota, który otrzymał tytuł, nazwijmy go umownie, Best of Best. Nagrodą był ufundowany przez ACC wyjazd na Światową Wystawę FIFe w Amsterdamie.
Super pomysł z „Kryształową nagrodą” i — sądząc po fotografiach — równie dobre wykonanie! Nota bene, efektowne trofea mają w polskim wystawiennictwie całkiem długą tradycję. Na pierwszej polskiej wystawie kotów rasowych rywalizowano przecież o laur „Złotego Pazura”. Jak widać, pomysł na to, by kocim zwycięzcom wręczać coś więcej niż tylko dyplom i prozaiczny puchar, zdecydowanie nie jest nowy.
A że była to historyczna wystawa zorganizowana przez American Cat Club, pierwszy klub FIFe w Stanach Zjednoczonych? O tym przypominano właściwie na każdym kroku. I trudno się dziwić. Było to przecież wydarzenie, które na trwałe zapisuje się w historii FIFe i amerykańskiej felinologii. Organizatorzy zadbali więc o to, aby wyjątkowość tego momentu była widoczna nie tylko w dokumentach i katalogu, ale również w każdym szczególe wystawowej oprawy.
I chyba właśnie za to należą się organizatorom szczególne brawa — za stworzenie atmosfery, która jednoznacznie mówiła: oto zaczyna się nowy rozdział.
Atmosfera wystawy była iście kameralna. Wystawcy nie kryli zaskoczenia sposobem oceny kotów według standardów FIFe, tak odmiennych od tych, do których przywykli w amerykańskim systemie. Szczególnie spodobała im się możliwość aktywnego, wręcz interaktywnego uczestniczenia w ocenie kota. Chętnie wchodzili w dialog z sędziami, pytali, słuchali i z zainteresowaniem przyjmowali uwagi dotyczące prezentowanych zwierząt. Z pewnością niejedna nowa informacja trafiła w ten sposób do wiedzy wystawców — czasem zapewne także taka, która mogła być dla nich niemałym zaskoczeniem.
Nad prawidłowym przebiegiem wystawy czuwało nie tylko grono doświadczonych sędziów, ale również zespół sprawnych i równie doświadczonych stewardów. Ich profesjonalizm z pewnością pomógł stworzyć warunki, w których spotkanie dwóch różnych wystawowych tradycji mogło przebiegać w atmosferze wzajemnej ciekawości, otwartości i… po prostu dobrej kociej zabawy. Nie pozostawiono żadnej kwestii przypadkowi.
Po zakończeniu wydarzenia organizatorzy również zachowali się z klasą. Wystosowali podziękowania do wszystkich osób, które zaangażowały się w przygotowanie i przeprowadzenie tego wyjątkowego przedsięwzięcia, doceniając ich pracę i wkład w jego sukces. Jednocześnie zaprosili wystawców, sędziów, stewardów i wszystkich miłośników kotów na kolejną edycję, która odbędzie się w przyszłym roku.
Było to godne zwieńczenie wystawy, która bez wątpienia miała szczególny charakter. Pierwsza wystawa FIFe w Stanach Zjednoczonych dobiegła końca, ale historia dopiero się rozpoczęła. Pozostały wspomnienia, fotografie, zdobyte tytuły i nagrody, a przede wszystkim świadomość, że właśnie zapisano pierwszą kartę nowego rozdziału w dziejach FIFe za oceanem.
Pozostaje więc pogratulować American Cat Club tego przedsięwzięcia i życzyć, aby kolejne wystawy były równie piękne, dobrze przygotowane i pełne tego niezwykłego entuzjazmu, który towarzyszył narodzinom FIFe na amerykańskiej ziemi.
– zdjęcia pochodzą ze strony American Cat Clubu i z archiwum I.Zadykowicz
Stary Lubosz, 01.10.2026r Roman Grabara
